Na Marcha Galega de Veteráns FGM 2025, o camiño tivo tres nomes propios: a fraga, a auga e un barco. A proba, con saída en Vila de Cruces e paso por Portodemouros ata Santiso, reuniu esa mestura que só se dá cando o sendeirismo deixa de ser plan e pasa a ser xornada: constancia, paciencia e unha alegría discreta que se nota mesmo baixo o chuvisqueiro.

Para Nordic Walking Lugo, foi un día de equipo e de oficio. A choiva —incesante, teimuda— obrigou a medir cada apoio e a escoitar o terreo. O corpo aprende axiña cando o chan esvara: non gañas por ir máis forte, senón por ir mellor. E nesa lección, a marcha fixo grupo.

O momento máis singular chegou no encoro: a travesía no Azulón 1. Unha pausa curta, case simbólica, para cambiar bastóns por mirada e deixar que o silencio da auga ordenase o que o vento desordenaba. Houbo algo de tregua nese cruce: a sensación de que a proba tamén se constrúe con pequenos respiros.

E ao final, cando xa todo era roupa mollada e pernas cumpridas, apareceu o que fai comunidade: un terceiro tempo magnífico, preparado pola organización, deses que non son un extra senón parte do sentido. Porque o deporte —cando está ben levado— remata onde comeza o mellor: no encontro.

Publicación: ver en Instagram